|
|
روزنه
گریزان و هراسان
زین جماعت گمکرده ره شوکرانم در دهان لبخندی که نه، پوزخندی بر لب نشسته در کومۀ رها گشته تنهایی خویش انتظارم خواب آخر. آمدی با پرنده های کاغذینت تصویر سیاه وسپیدت دروغ های هر روزه ات شب و روزم شدی امیدی دیگر و همۀ دنیائی کزش گریزان. حضورت نه از سر درمانی که دردی آرامشی نه که طوفانی قراری نه که دوزخی سخن از آینه و در دست سنگ به حضور آینه بردمت چنان سیاه روی که چشم بستی، به تماشایش نشاندمت آن نازنینم نازنین ترینم طفل بازیگوش احساسم یک دستش سیب و اناری دست دیگر چشمانش دو خورشید و دشت شقایق در قلبش بر اوج نشاندمت ندیدی آسمان کشاندمت نگاهت بر زمین ، غرقه در سِحر آدامک ات به ویرانی کشاندیمان بستی روزنۀ نورم را. در هم پیچیده تر از پیش زخم خورده تر نشسته در حفرۀ تنهایی خویش با طفل نیمه جانم بر دست، انتظارم خواب آخر . زرتشت |
