|
جهان
تا کنون چنین سفارتخانه ای ندیده است: مأموریت ایالات متحده در
بغداد، پایتخت عراق، همه رکوردها را می شکند. این مجتمع روی زمینی
با مساحتی بیش از چهارصدهزار متر مربع بنا شده است؛ دارای محیطی شش
برابر تأسیسات سازمان ملل در نیویورک می باشد و وسعت آن ده برابر
ساختمان جدید نمایندگی امریکا در پکن، دومین بنا از نظر وسعت که
ایالات متحده تا کنون ساخته اند، است. هزینهء این مجموعه حدود
پانصد و نود و دو میلیون دلار امریکا برآورد شده است. البته وزارت
خارجه در واشنگتن اینک با اتهامات رشوه خواری و سهل انگاری در کار
ساختمان مواجه است. عملیات تعمیراتی، استفاده از مجتمع را تا قبل
از سال آینده، ناممکن ساخته اند و هزینهء نهایی ممکن است بیش از صد
و پنجاه میلیون دلار افزایش یابد. منتقدان هنوز بطور رسمی سکوت
کرده اند. اما دموکرات های ایالات متحده و همچنین سیاستمداران ارشد
عراقی در خفا از خود می پرسند، که آیا این پروژهء عظیم دست آخر به
یک ورشکستگی عظیم تبدیل نخواهد شد؟
ادوارد ل. بک، دیپلمات سابق ایالات متحده در عراق، جزو معدود کسانی
است که جرأت اظهار نظر علنی کرده اند: " در این سفارتخانه، هزار
نفر در پشت کیسه های شن، تنگاتنگ یکدیگر گرد هم می آیند. من
نمیدانم در چنین شرایطی چطور می توان فعالیت دیپلماتیک داشت؟"
واشنگتن برای حفاظت از رسالت خویش ـ و دور نگهداشتن افراد خویش از
زندگی عراقی ـ دست به هر اقدامی می زند. در عمل باید دلیلی و یا
فرصتی برای کارکنان سفارت ایالات متحده، جهت ترک مجتمع سفارت باقی
نماند. شش مجتمع آپارتمانی با ششصد و نوزده آپارتمان تک اطاقه در
جوار پانزده ساختمان رسمی سفارت، همگی به صورت مقاوم در برابر
انفجار، ساخته شده اند. دفتر مرکزی مسئول طراحی ومعماری در کانزاس
و دفتر شرکت مجری طرح در کویت است؛ کارگران ساختمانی از کشورهای
بنگلادش و نپال هستند. هیچ فرد عراقی در این پروژه شرکت ندارد.
مجتمع مجهز به یک نیروگاه اختصاصی است. سینما، سالن زیبایی، زمین
تنیس و یک استخر بزرگ و همچنین اداره پست ویژه درون محوطه سفارت
قرار دارند. این تأسیسات دارای یک شبکه تلفن همراه اختصاصی (با پیش
شمارهء نیویورک) نیز می باشد.
مجله
امریکایی "فوریَن پالیسی" نام "دژ امریکا" را برای سفارتخانه جدید
برگزیده است. ساکنین سنگر نشین در اصل "بالاخره در عراق" هستند. در
واقع اما آنها در "یک منطقه تحت محاصره ایالات متحده" زندگی می
کنند، که واقعیات دنیای پیرامون را از دید آنها پنهان می سازد. و
نویسنده امریکایی، ویلیام لانگویشه، می نویسد:
" با
این مجتمع روشن می شود که، سیاستمداران امریکایی نه تنها در فکر
شیوه خروج از عراق نیستند، بلکه به دنبال ماندن در عراق، با هر
هدفی و تحت هر شرایطی و به هر قیمتی، هستند."
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
منبع:
مجله اشپیگل، ص 128، شماره 42، چاپ 15 اکتبر 2007
|
